Een nieuw jaar begint
Een nieuw jaar start. En natuurlijk wens je jezelf en anderen een mooi nieuwjaar toe. Maar wat doen we eigenlijk met zo’n wens.
We zeggen dank je wel, jij ook. En daarna nemen we exact dezelfde jij mee het nieuwe jaar in. Dezelfde gedachten. Dezelfde reflexen. Dezelfde automatische ja’s.
En ondertussen hopen we dat het anders wordt. Dat gaat niet werken.
Want als jij niet verandert, verandert er niets
Goede voornemens komen voort uit je hoofd. Goede voornemens klinken logisch.
“Ik ga gezonder leven. Maandag begin ik.”
En daar hoor je die stem, je ‘Jerry’ alweer. Doe maar na de verjaardag van je schoonmoeder.
“Ik laat me niet meer gek maken door mijn werk.”
En toch zeg je ja tegen dat extra project, terwijl je agenda al overloopt.
“Ik ga meer tijd maken voor vrienden.”
Tot iemand iets voorstelt. Dan is het ineens druk. Werk. Gezin. Verantwoordelijkheid.
“Ik laat me niet meer voor het karretje spannen van mijn familie.”
De telefoon gaat. Ome Joop of je wat klusjes kunt doen.
“Ja hoor, ik kom eraan.” Je doet, je handelt en vraagt je achteraf thuis als je moe op de bank ploft, waardoor je toch zo moe bent iedere keer.
Dit zijn geen incidenten. Dit zijn patronen. Je oude bandje. Hetzelfde deuntje. Keer op keer.
Waarom goede voornemens bijna altijd mislukken
Niet omdat je geen discipline hebt of omdat je het niet graag genoeg wil.
Maar omdat je zenuwstelsel nog in de oude stand staat.
Je hoofd maakt plannen. Je lijf zoekt veiligheid.
Als jouw systeem gewend is aan aanpassen, pleasen en alert zijn, dan voelt verandering onveilig. Zelfs als het goed voor je is. Dan wint het oude gedrag. Altijd.
Niet omdat je zwak bent, maar omdat je lichaam spanning wil vermijden.
Zolang je alleen met wilskracht verandert, veert alles terug.
Gewoontes zitten niet in je hoofd, maar in je lijf. In je systeem.
Veel mensen denken dat patronen gedachten zijn. Dat je anders moet denken.
Maar patronen zijn lichamelijke reacties. Spanning bij het idee van nee zeggen. Onrust als iemand teleurgesteld kan zijn.
Schuldgevoel zonder duidelijke reden. Sneller ja zeggen dan je eigenlijk voelt.
Dat zijn geen karaktertrekken, maar aangeleerde stressreacties.
Je hebt ooit geleerd dat aanpassen veiliger was. En je lichaam onthoudt dat.
Daarom voelt nee zeggen niet als vrijheid, maar als gevaar.
Jerry probeert je niet te saboteren Die stem in je hoofd, Jerry, is niet je vijand.
Hij probeert je te beschermen. Hij wil dat je erbij hoort. Dat je geen conflict krijgt. Dat je geen afwijzing voelt.
Het probleem is niet dat die stem er is. Het probleem is dat jij hem altijd volgt.
De oplossing: Bewustwording
Bewustwording is de sleutel.
Bewustwording betekent niet dat dat die stem weggaat.
Het betekent dat jij niet meer automatisch luistert.
Het echte moment van verandering hoeft niet pas vanaf 1 januari, maar kun je in elk moment besluiten.
Verandering zit in één klein moment.
Dat moment waarop iemand iets vraagt.
Je lijf trekt samen en je mond wil al ja zeggen. Dát is het kantelpunt.
Niet later. Niet achteraf. Maar precies daar.
Zodra je dit moment leert herkennen, ontstaat er ruimte. En in die ruimte zit keuze. Op dat moment kun je bewust kiezen of je ja of nee zegt.
Een eenvoudige oefening die verschil maakt
Je hoeft niet ineens overal nee op te zeggen.
Begin klein en vanaf nu.
Pauzeer één seconde voordat je antwoord geeft.
Zeg niet meteen ja of zeg ik kom erop terug.
Let op wat er gebeurt in je lijf. Spanning. Onrust. Gedachten.
Je hoeft nog niets te veranderen. Alleen niet automatisch reageren.
Dat is al een patroonbreuk.
Je omgeving kan dit ook lastig gaan vinden. Ze zijn het niet van je gewent dat je ook nee kan zeggen.
Als jij verandert, verandert de dynamiek.
Jij was degene die regelde.
Die oploste.
Die het wel deed.
Als jij stopt, moeten anderen bewegen. En dat vinden mensen niet prettig.
Je doorbreekt een patroon wat misschien al jaren speelt.
En eerst voelt dat gek en oncomfortabel. Je kan schuldgevoelens ervaren, omdat je voor je gevoel de ander in de steek laat. Maar als je blijft doen wat je deed, laat je je zelf in de steek. Dat is ook niet de bedoeling.
Veel mensen stoppen zodra schuldgevoel opkomt.
Maar schuldgevoel zegt niet dat je iets verkeerd doet.
Het zegt dat je iets nieuws doet. Het is een oud alarmsysteem dat afgaat terwijl er geen gevaar meer is.
Je hoeft het niet weg te duwen. Je hoeft het ook niet te volgen.
Je kunt het voelen en toch blijven staan. Geef het ruimte en je zult merken dat het weer rustiger wordt in je lijf.
Het heeft niks te maken met harder worden, egoïsme of je zelf afsluiten.
Dit gaat over verantwoordelijkheid nemen voor jouw energie.
Zolang jij blijft aanpassen, blijft alles zoals het was. En zolang alles hetzelfde blijft, raak jij verder van jezelf af.
Er verandert pas iets als jij verandert.
En dat begint niet met grote voornemens, maar met bewust worden van dat ene moment.
Steeds opnieuw en opnieuw.
Herken je jezelf hierin?
Als je dit leest en denkt: dit ben ik, dan weet je nu ook waar de sleutel zit.
Niet in harder je best doen.
Maar in leren voelen, herkennen en kiezen.
In mijn online trainingen en persoonlijke trajecten leer ik je precies dit. Niet vanuit trucjes, maar vanuit hoe jouw systeem werkt. Zodat verandering niet meer vechten is, maar logisch voelt.
Drielander 10, Dronten
